Hoe je kijkt naar een film over vrouwelijke dominantie
Films over dominantie zijn in de eerste plaats drama en nauwelijks documentaire. Ze proppen weken van onderhandelen in één blik, ze verkiezen intensiteit boven zorg, en ze tonen de dominante vrouw meestal als heilige of als bedreiging. Gebruik ze als verhalen over macht en als manier om op te merken wat je aanspreekt, en niet als gidsen. Bij elke titel hieronder zegt deze pagina wat de film laat zien en hoe realistisch hij is. Elke film is een mainstream release en geen pornografie, al bevatten verschillende titels scènes voor volwassenen en zijn een of twee intens.
Preaching to the Perverted (1997), van Stuart Urban
Wat de film laat zien. Een Britse minister op morele kruistocht huurt een computerspecialist in om undercover te gaan in een fetisjclub in Londen, het House of Thwax, en bewijs tegen de club te verzamelen. De club wordt gerund door een dominatrix, Tanya Cheex, en de man die haar moet bespioneren, wordt in plaats daarvan verliefd op haar. Schrijver en regisseur Stuart Urban heeft de film een sprookje, een camp liefdesverhaal en een politieke satire genoemd.
Hoe realistisch. Het is een komedie en een satire, dus het overdrijft, en het is geen documentaire. Er spelen echte fetisjperformers in mee, en een artikel uit 2020 in Sight and Sound, het tijdschrift van het British Film Institute, noemde Tanya een zeldzame dominatrix die als een veelzijdig personage is neergezet en zei dat de film toestemming centraal zet. De club is een fysieke plek waar alles in persoon gebeurt, wat niets lijkt op een online sessie hier. De geschiedenis van de dominatrix legt uit hoe de betaalde dungeons en privéclubs van de latere twintigste eeuw zijn ontstaan.
Maîtresse (1975), van Barbet Schroeder
Wat de film laat zien. Een man die nieuw is in Parijs wordt verliefd op een professionele dominatrix en ontdekt de dungeon die zij onder haar huis runt. De film volgt de romance naast haar werkende leven: afspraken, attributen, discretie en de afstandelijkheid van een professional. Sommige catalogi dateren de film op 1976.
Hoe realistisch. Voor zijn tijd ongewoon dicht bij de werkelijkheid. De film is gemaakt met hulp van echte beoefenaars, sommige klanten op het scherm waren echt, en hij bekijkt de rituelen rustig in plaats van ze te veroordelen. Het is ook een Parijse dungeon uit de jaren zeventig, alles erin gebeurt in persoon, en de film toont praktijken die geen enkele meesteres hier zou uitvoeren of bevelen. Censuurinstanties in sommige landen knipten er scènes uit of weigerden de film bij de release, en het is de intensiefste film op deze pagina, dus lees een recensie voordat je kijkt.
Bonding (2019), van Rightor Doyle
Wat de serie laat zien. Deze komedieserie van Netflix, bedacht door Rightor Doyle, speelt zich af in New York. Tiff, een masterstudente psychologie, heeft een bijbaan als dominatrix onder de naam Mistress May, en wanneer haar oude vriend Pete geld nodig heeft, neemt ze hem aan als assistent. Het eerste seizoen verscheen in april 2019 met zeven korte afleveringen en het tweede in januari 2021 met acht, en Netflix zette de serie in juli 2021 stop.
Hoe realistisch. Wisselend. Sekswerkers en leden van de bdsm-gemeenschap bekritiseerden het eerste seizoen om zijn onnauwkeurigheden en om hoe weinig onderhandelen en toestemming erin te zien is, en het tweede seizoen paste dingen aan als reactie, onder meer door een bdsm-consultant bij het script te betrekken. Het is een komedie voor volwassenen met naaktscènes en seksscènes, en sommige fetisjen die erin ter sprake komen, biedt geen enkele meesteres op deze site aan. De sessies spelen zich bovendien in persoon af, in dungeons in New York, dus kijk er voor de vriendschap naar en gebruik niets ervan als gids.
The Duke of Burgundy (2014), van Peter Strickland
Wat de film laat zien. Twee vrouwen delen een afgelegen huis in een Europees landschap, waar ze vlinders en nachtvlinders bestuderen en een dagelijks ritueel volgen waarin de een een strenge meesteres speelt en de ander een dienstmeid. De film is een Britse productie, vreemd en mooi, en besteedt evenveel tijd aan de gevoelens van het stel als aan de scènes die ze opvoeren.
Hoe realistisch. Critici prezen het genuanceerde portret van een dominantiedynamiek, en de film komt hier het dichtst bij de emotionele werkelijkheid: hij laat zien hoeveel werk de dominante partner erin steekt, wat er gebeurt wanneer de wensen van de een en de ander niet meer overeenkomen, en waarom een stel moet blijven praten. De setting is gestileerd en dromerig, maar wat de film zegt is waar en wordt zelden op het scherm gezegd: de meesteres spelen is een vorm van arbeid.
Latex, leer en de look op het scherm
Sommige films lenen de look van de dominatrix zonder de praktijk. Batman Returns (Tim Burton, 1992) laat zijn Catwoman door Gotham lopen in een gestikt, glanzend zwart pak met een zweep, een beeld dat veel te danken heeft aan fetisjkleding. De Britse serie The Avengers uit de jaren zestig kleedde haar heldinnen in leer en catsuits, en de pagina over de catsuitfetisj behandelt de pakken zelf. The Devil Wears Prada (David Frankel, 2006) bevat helemaal geen kink, maar de kalme, veeleisende hoofdredactrice, wier maatstaven geen enkele assistent haalt, is een herkenbaar beeld van de manier van doen van de strenge meesteres. Alle drie zijn kostuum en personage, en geen enkele toont een consensuele machtsuitwisseling.
Beroemde kinkfilms die geen femdom zijn
Secretary (Steven Shainberg, 2002) en Fifty Shades of Grey (Sam Taylor-Johnson, 2015) zijn de twee kinkfilms die de meeste mensen hebben gezien, en beide zetten een man in de dominante rol. Secretary is een duistere romantische komedie; Fifty Shades is in de kinkgemeenschap veel bekritiseerd om de manier waarop de film met toestemming omgaat. Het is goed ze te kennen, en geen van beide is een beeld van het gezag van een vrouw.
Wat films weglaten, en hoe een echte sessie eruitziet
Films laten de onderdelen weg die de echte praktijk veilig maken: het onderhandelen vooraf, de grenzen, het safeword, de check-in en de nazorg. Ze zetten ook alles in persoon neer, met een dominatrix die kan aanraken en vastbinden. Op DominatrixCam wordt nooit iets in het echt geregeld. Haar openbare kamer is meestal gratis te betreden en wat je in de chat typt, komt daar bij Haar aan, terwijl een privésessie eenrichting is: je kijkt en luistert, je camera en microfoon blijven uit, en Zij ziet of hoort je nooit. De enige plek waar Zij je kan zien is een partnerkamer op LiveJasmin met ↗, waar cam2cam een betaald extra is in de credits van die site.
Spreekt de beeldtaal van een film je aan, dan zijn de dichtstbijzijnde equivalenten de leren meesteres, wier korsetten en laarzen aan de klassiekers doen denken, en de dungeon-meesteres, die streamt vanuit een ruimte als die in Maîtresse. Spreek eerst je grenzen af, zoals de gids over veilig bdsm uitlegt, want geen enkele film doet dat voor je.
Veelgestelde vragen
Welke film toont femdom het meest realistisch?
The Duke of Burgundy (2014) komt het dichtst bij de emotionele werkelijkheid, omdat de film de inspanning van de dominante partner laat zien en de noodzaak om te blijven onderhandelen. Maîtresse (1975) is de dichtstbijzijnde weergave van de werkwereld van een professionele dominatrix, al is het een dungeon uit de jaren zeventig waar alles in persoon gebeurt en waarin extreme handelingen voorkomen. Geen van deze films laat zien hoe een sessie op een scherm werkt.
Waar gaat Preaching to the Perverted over?
Een Britse film uit 1997 die komedie en drama combineert, geschreven en geregisseerd door Stuart Urban. Een minister op morele kruistocht stuurt een computerspecialist undercover om bewijs te verzamelen tegen een fetisjclub in Londen, en hij wordt verliefd op de dominatrix die de club runt, Tanya Cheex. Het is een politieke satire die voor de lach is gespeeld en geen documentaire, dus verwacht komedie en scènes voor volwassenen.
Geeft Bonding bdsm accuraat weer?
Slechts gedeeltelijk. Sekswerkers en leden van de bdsm-gemeenschap bekritiseerden het eerste seizoen om onnauwkeurigheden en omdat er weinig onderhandeling of toestemming in te zien is, en het tweede seizoen haalde als reactie een bdsm-consultant erbij. Het is een komedie voor volwassenen over een vriendschap, dus kijk voor het verhaal en niet voor instructie, want de echte praktijk begint met afgesproken grenzen.
Zijn de films op deze pagina pornografisch?
Nee. Elke film is een mainstream release met volwassen thema’s. Sommige bevatten seksuele of intense scènes, en Maîtresse is in het bijzonder extremer dan de rest, dus lees een recensie voordat je kijkt.
Zijn er films met dominante vrouwen die niet over seks gaan?
Ja. The Devil Wears Prada (2006) is een werkplekdrama over een veeleisende hoofdredactrice van een tijdschrift, en Batman Returns (1992) leent de look van de dominatrix voor een schurkin uit een stripverhaal. Geen van beide toont een machtsuitwisseling tussen instemmende partners, en dat is wat een dynamiek in de eerste plaats femdom maakt.
Laten dominatrixfilms zien hoe echte sessies zijn?
Slechts in fragmenten. Echte sessies beginnen met onderhandelen, grenzen en een safeword, en geen daarvan maakt goede cinema; op DominatrixCam vinden ze bovendien online plaats en niet in een dungeon. Bij een van onze eigen meesteressen is een privésessie eenrichting: je kijkt en luistert terwijl je camera en microfoon uit blijven.
